கிருஸ்தவர்களுக்கு எதிரான உறுதியான ஆதாரம் நிலைநிறுத்தப்பட்டு அதனை ஏற்றுக்கொள்ள மறுப்பவர்கள் முபாஹலாவின் பக்கம் அழைக்கப்பட்டு அவர்களுடனான விவாதத்திற்கு முற்றுப்புள்ளி வைத்த பிறகு யூதர்கள், கிருஸ்தவர்கள் இரு சாராரும் வேதக்காரர்கள் என்ற பொதுவான பெயரால் அழைக்கப்பட்டு உரையாடப்படுகிறார்கள். அவர்கள் வேதத்தை கற்பதாலும் கற்பிப்பதாலும் அதன் போதனைகளில் இன்னும் மீதமிருக்கின்ற தவ்ஹீதின்

அல்லாஹ்வின் கட்டளைப்படி ஈசா நபி இவ்வளவு அற்புதங்கள் நிகழ்த்திய பிறகும் தம்முடைய தூதுத்துவ நோக்கங்களை தெள்ளத் தெளிவான மொழியில் முன்வைத்த பிறகும் இஸ்ரவேல் சமூகத்திலுள்ள அறிஞர்களும் தலைவர்களும் அவரை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. அவர்களிடமிருந்து நிராகரிப்பும் எதிர்ப்பும் சூழ்ச்சியும் வெளிப்படுவதை அவர் உணர்ந்தார். அவர்களை விட்டுவிட்டு அந்த சமூகத்திலுள்ள எளிய மனிதர்களை

மர்யமிடமும் வானவர்கள் வருகிறார்கள், ஸகரிய்யாவிடம் வந்ததைப்போல. அவருக்கும் ஒரு மகனைக் கொண்டு நற்செய்தி கூறுகிறார்கள். ஸகரிய்யா ஆச்சரியமடைந்ததைப்போல மர்யமும் ஆச்சரியமடைகிறார். இரண்டுமே மனித அறிவின் சாத்தியத்தைக் கடந்தவை. அல்லாஹ்வின் நாட்டத்தைக் கொண்டு மட்டுமே புரிந்துகொள்ள முடியுமானவை. கிருஸ்தவர்கள் ஈசாவை இறைவனின் மகன் என்றும் மர்யமை தெய்வீகக் குழந்தையை பெற்றெடுத்த

இங்கிருந்துதான் அத்தியாயத்தின் அசலான கருப்பொருள் தொடங்குகிறது. இம்ரானின் குடும்பத்தாருடைய வரலாறு உள்ளத்தை ஈர்க்கும் அற்புதமான வகையில் எடுத்துரைக்கப்படுகிறது. அந்த வரலாற்றினூடே ஈசா நபி குறித்தும் அவரது தாயார் மர்யம் குறித்தும் கிருஸ்தவர்கள் உருவாக்கி வைத்திருந்த பிழையான நம்பிக்கைகளுக்கும் அவர்கள் முன்வைத்த ஆட்சேபனைகளுக்கும் பதிலளிக்கப்படுகிறது. இந்த உண்மையான வரலாறு தவ்ஹீதின்

யூதர்கள் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாததற்கான காரணம் இறுதித் தூதர் முஹம்மது நபியவர்கள் தங்கள் இனத்திலிருந்து வரவில்லை என்பதுதான். நுபுவ்வத் எனப்படும் தூதுத்துவம் தங்கள் இனத்தாருக்கு மட்டுமே உரியது என்று அவர்கள் கருதிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த அடிப்படையில்தான் அவர்கள் தங்களைக் குறித்து ‘இறைவனால் தேர்வு செய்யப்பட்டவர்கள்’ என்று வாதிட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். தங்களை

தக்வா உடையவர்களுக்காக காத்திருக்கும் நிலையான இன்பங்களும் அவர்களின் பண்புகளும் தெளிவுபடுத்தப்பட்ட பிறகு அதன் அடித்தளமான தவ்ஹீதும் அந்த தவ்ஹீதை இஸ்லாம் மட்டுமே உள்ளடக்கி இருக்கிறது என்பதும் தெளிவுபடுத்தப்படுகிறது. அத்தியாயத்தின் ஆரம்பத்தில் இடம்பெற்ற அதே பாணியைத்தான் இந்த வசனமும் கொண்டிருக்கிறது. ஆனாலும் இந்த வசனம் அல்லாஹ்வின் சாட்சியத்தையும் அவன் நீதியை

அறிவுமுதிர்ச்சி கொண்டவர்கள் தங்களின் பலத்தையும் பலவீனத்தையும் அறிகிறார்கள். தங்களின் பலவீனம் தங்களை தடுமாறச் செய்துவிடக்கூடாது என்ற விழிப்புணர்வின் வெளிப்பாடே அவர்களிடமிருந்து வெளிப்பட்ட மேற்கண்ட பிரார்த்தனை. மனம் இச்சைகளுக்கு அடிமையாகி விடும்போது பலவீனமடைந்து விடுகிறது. நிராகரிப்பு பலவீனமடைந்த மனதின் வெளிப்பாடேயாகும். அற்ப ஆதாயங்களுக்காக அவர்கள் சத்தியத்தை கைவிட துணிகிறார்கள். அவர்கள்

அல்பகரா அத்தியாயத்தை தொடர்ந்து இடம்பெறும் இந்த அத்தியாயம் அதன் இன்னொரு பகுதி போன்று அதனை முழுமைப்படுத்தக்கூடியதாகவும் அதில் சுருக்கமாக இடம்பெற்றுள்ள சில விசயங்களை இன்னும் கூடுதலாக தெளிவுபடுத்தக்கூடியதாகவும் இருக்கின்றது. இந்த இரு அத்தியாயங்களும் ஒரு மரத்திலிருந்து வெளிப்பட்ட இரு கிளைகள்போன்று இருக்கின்றன. இரண்டும் முஹம்மது நபியவர்களின் தூதுத்துவத்தை சந்தேகத்திற்கு